VB-voorzitter Van Grieken stond in Leuven te glimmen als een trotse voormalige voorzitter van de extreemrechtse studentenclub NSV. Dat de NSV-betoging geen bredere groep studenten aantrok, maar wel gemaskerde hooligans was geen domper op de feestvreugde. Het geweld van de provocerende hooligans werd met de mantel der neofascistische liefde toegedekt. Van Grieken fulmineerde in de media over linkse tegenbetogers en antifa. De rechtse traantjes daarover moesten het politieke feit van de NSV-betoging verdoezelen: met dit zootje ongeregeld kan extreemrechts zich moeilijk normaliseren, al helemaal niet als er sterk antifascistisch protest is.
Nochtans werd Van Grieken niets in de weg gelegd. Het is opmerkelijk dat de media allemaal trouw het verhaal van de politie brengen over confrontaties tussen rechts en links, waarbij het lijkt alsof de aanwezigheid van Van Grieken daar los van staat. Alsof hij daar niet was als aanvoerder van groepjes hooligans die naar eigen zeggen uit waren op confrontaties met politie en antifascisten. Ze waren speciaal naar Leuven afgezakt voor geweld. Dat blijkt uit hun sociale media. Van Grieken liet begaan en voelde zich als een vis in het water. Dat een voorzitter van een partij die op 25% gepeild wordt een groep straatvechters aanvoert, was vreemd genoeg geen groot nieuws. Rechtse roeptoeters als Theo Francken bewezen dat ze ook kunnen zwijgen als het hen uitkomt.
De internationale opgang van extreemrechts zorgt voor een toename van reactionaire standpunten en daden. Groepen en stromingen springen op die kar om hun boodschap van haat en verdeeldheid te versterken en in de praktijk te brengen. Wat voorheen als extreemrechts en vies werd beschouwd, wordt overgenomen door mainstream rechts. Hierdoor is de drempel om actief te worden bij extreemrechtse groepen eveneens lager. In de aanloop naar de NSV-betoging was de vraag in welke mate de jongeren van het VB erin zouden slagen om de jongeren die naar extreemrechts kijken effectief te mobiliseren. Het antwoord is duidelijk: NSV is daar amper in geslaagd. Van een verbreding is geen sprake. Het hooliganeske karakter van de met bussen aangesleepte deelnemers is bovendien een obstakel voor het jarenlange charme-offensief van de VB-top. Een vos verliest misschien zijn haren, maar niet zijn fascistische streken. Dat maakte Van Grieken op 26 maart in Leuven duidelijk. Hij was er met zijn hooligans omdat hij nu eenmaal zo is.
Hierbij moet natuurlijk opgemerkt worden dat het antifascistisch tegenprotest een essentiële rol speelde. Eens te meer was de tegenbetoging een pak groter dan de extreemrechtse optocht, en ook veel jonger en meer gedragen onder de studenten. De mobilisatie en het protest zelf zorgden voor een momentum. De betoging met meer dan 1000 deelnemers was minstens dubbel zo groot als de extreemrechtse mars. Er ging dynamiek en solidariteit van uit, terwijl extreemrechts constant op zijn hoede was voor de alomtegenwoordige vijandige reacties van omstaanders.
Het organiseren van antifascistisch protest is belangrijk. Als we het aan de gevestigde politici en hun media overlaten, wordt extreemrechts steeds meer genormaliseerd. Dat geeft hen zelfvertrouwen om stappen verder te zetten en over te gaan tot straatterreur. Door ons te organiseren en aan te tonen dat er een breed gedragen antifascistisch verzet is, doorbreken we het normaliseringsproces van extreemrechts en beperken we de ruimte die het krijgt. Uiteraard zou dat allemaal nog veel sterker en meer uitgesproken mogen zijn, maar het is een uitstekende start. Volgend jaar is de anti-NSV betoging normaal gezien in Antwerpen, de bakermat van NSV en VB. Daar kunnen we een vervolg breien aan het succesvolle antifascistische protest in Leuven op 26 maart.